เร็ว ช้า หนัก เบา

เร็ว ช้า หนัก เบา

คำสอนจากนายห้าง ดร.เทียม โชควัฒนา

ปรัชญาชีวิตข้อนี้ต้องจดจำขึ้นใจ แล้วใช้เป็นหลักในการทำงาน

เป็นแนวทางของการปฏิบัติตนมิให้ผิดพลาดหรือล้มเหลว

เป็นการรู้จักการพิจารณาการทำงานแต่ละชิ้น แต่ละอัน

แล้วลงมือปฏิบัติได้ด้วยความพยายามอันถูกต้อง เหมาะสม

สอดคล้องกับจังหวะชีวิตที่ควรจะเป็น

งานบางอย่างเป็นงานที่รีรอชักช้าไม่ได้ ต้องรีบทำ เหมือนกับสุภาษิตที่ว่า "น้ำขึ้นให้รีบตัก"

งานบางอย่างต้องตัดสินใจเร็ว แก้ไขเร็ว ทำให้จบเร็ว

ไม่เช่นนั้นปัญหาที่มีอยู่อาจจะลุกลามไปใหญ่โตกว้างขวาง

หรือโอกาสที่มีอยู่อาจสูญเสียไปก็ได้

งานบางอย่างเป็นงานที่ผลีผลามไม่ได้ เป็นสิ่งที่ต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ ค่อยเป็นค่อยไป

เหมือนสินค้าบางอย่างที่ทำ จะให้โตเร็วพรวดพราดไม่ได้

อาจจะต้องค่อยๆ ทำ อย่างค่อยเป็นค่อยไป จะได้ไม่ผิดพลาด

งานที่ต้องใช้เวลายาวนานแก้ไขใจร้อนไม่ได้ ก็ไม่ควรจะรีบร้อน

เพราะถ้าใช้เวลาน้อยเกินไป เร่งรีบเกินไป จะมีข้อบกพร่องเกิดขึ้นได้

งานบางอย่าง ถ้าจะทำแล้วต้องโหมหนักเอาจริงเอาจัง

เหมือนการออกสินค้าบางตัว ในสภาวะที่ตลาดมีการแข่งขันสูง

เราอาจมีความจำเป็นที่จะต้องต่อสู้อย่างรุนแรง อันนี้ก็คือ สิ่งที่ต้องทำอย่างหนักหน่วง

" หมั่นพิจารณาอยู่เสมอว่า งานไหนทำก่อน งานไหนทีหลัง งานไหนต้องจริงจัง และงานไหนที่พอควร "

งานบางอย่างนั้นจะโหมเลยทันทีไม่ได้ ต้องค่อยๆ ทำ ค่อยๆ ลอง

บางเวลาสิ่งที่เคยทำหนักยังอาจต้องผ่อนลงมาบ้าง

เพราะถ้าทุ่มเทเกินไป ก็มิใช่ว่า จะได้ประโยชน์มากขึ้น เสียเวลากับงานนั้นมากเกินไป

ทั้งๆ ที่ประโยชน์ที่พึงได้ก็ไม่คุ้ม งานอย่างนี้ก็ต้องทุ่มเทแต่พอควร

หลังปรัชญาข้างต้นนั้น จะทำให้เราหมั่นพิจารณาอยู่เสมอว่า งานชิ้นไหนต้องทำก่อน(เร็ว)

งานชิ้นไหนต้องทำทีหลัง (ช้า)

งานชิ้นไหนที่ต้องทุ่มเทอย่างจริงจัง (หนัก)

และงานชิ้นไหนที่ทุ่มเทแต่พอควร (เบา)

เพื่อให้เรากะจังหวะเวลาและกำหนดความเข้มข้นของความพยายาม

ที่เหมาะสมกับงานแต่ละชิ้นที่เราจะต้องทำ