อย่าปล่อยชีวิต ให้หมดไปอย่างไร้ค่า

อย่าปล่อยชีวิต ให้หมดไปอย่างไร้ค่า

คำสอนจากนายห้าง ดร.เทียม โชควัฒนา

คนเราโดยธรรมชาติแล้ว ย่อมมีวิสัยอยากรู้อยากเห็น อยากมีความสะดวกสบาย

แต่ความอยากรู้อยากเห็นของคนเรานั้นไม่เหมือนกัน

บางคนอยากรู้อยากเห็นในเรื่องที่ไม่เป็นสาระ เป็นการแสวงหาที่สิ้นเปลืองเวลา

เพราะสิ่งที่รู้มานั้น ก็มิอาจนำเอาไปเป็นประโยชน์กับชีวิตหรือกิจการงานใดๆ ของตนได้

อนาคตของคนพวกนี้ ก็จะไม่ก้าวหน้า หรือไม่ก็อาจจะหยุดอยู่กับที่

แต่บางคนก็เป็นคนที่อยากรู้สิ่งที่เป็นสาระ เป็นประโยชน์ต่อการพัฒนากิจการของตน

เปรียบได้กับการศึกษา ค้นคว้าข้อมูลที่จะเป็นประโยชน์กับกิจการงานและหน้าที่ของตนได้

คนพวกนี้มักจะมีความพร้อม หากกิจการงานที่ทำอยู่เกิดปัญหาใดๆ ก็จะมีข้อมูลนำเอามาวิเคราะห์วินิจฉัย

แก้ไขสิ่งต่างๆ ได้โดยฉับพลัน

ผู้ที่ประพฤติได้อย่างหลังนี้ จะเป็นผู้ที่มีคความเจริญก้าวหน้า อนาคตดี เพราะเป็นคนที่ตัดสินแนวทาง

ในการแก้ปัญหาได้อย่างถูกต้อง เนื่องด้วยเป็นผู้ที่หมั่นเก็บเอาสิ่งที่เป็นสาระประโยชน์มาสะสมไว้กับตน

" คนเราถ้าเข้าใจการจากไป อย่างไม่ย้อนกลับของเวลา ย่อมใช้ชีวิตอย่างมีค่า "

เพื่อนฝูงที่เคยร่วมเรียนกันมานั้น หลายคนเคยเรียนได้คะแนนพอๆ กัน

แต่พอเติบใหญ่ขึ้นกลับมีความคิดความอ่านห่างไกลจากหลายๆ คน

ความแตกต่างช่างดูมากมายอย่างไม่น่าเชื่อ และคำอธิบายของปรากฎการณ์ดังกล่าวก็คือ

คนเราในเวลาที่เรียนหนังสือในโรงเรียนนั้น ใช้ตำราเรียนเล่มเดียวกัน มีกฎระเบียบคอยควบคุมบังคับ

แต่ยามเติบโตอยู่นอกโรงเรียน เราต้องเข้ามหาวิทยาลัย ชีวิตที่ไม่มีกฎระเบียบมาคอยตามจี้บังคับ

ขึ้นอยู่กับใครจะตักตวงเอาความรู้และประสบการณ์สู่ชีวิตของแต่ละคน

บางคนจึงก้าวทันโลก แต่บางคนก็ก้าวไม่ทัน

คนเราถ้าเข้าใจการจากไป อย่างไม่ย้อนกลับของเวลา ย่อมใช้ชีวิตอย่างมีค่า

หมั่นศึกษาไขว่คว้าหาประสบการณ์ชีวิตเอาไว้ให้ได้มากที่สุด

ด้วยความเข้าใจว่า การศึกษาและประสบการณ์เป็นสุดยอดของผู้รักความก้าวหน้า